به مناسبت #۸مارس روز جهانی زن تا به یاد بیاوریم چگونه قفس ساختند برایمان و زنانی از قبیلهٔ خودمان آذین بستند به قفس!
دوهفته پس از «پیروزی انقلاب» دفتر خمینی تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت و این آغاز ماجرا بود...
در ۱۶ اسفند۵۷ خمینی در یک سخنرانی گفت«به من گزارش داده‌اند در وزارت‌خانه‌های ما زن‌ها لخت هستندو این خلاف شرع است، زنان اسلامی باید با حجاب اسلامی بیرون بیایند»
دقیقا یک روز پیش از #هشتم_مارس روز جهانی زن.
در همان شب تلویزیون به ریاست صادق قطب‌زاده اعلام کرد که ۸مارس سنتی غربی‌ست و به زودی روز زن اسلامی اعلام میشود.
روزنامه‌ی کیهان تیتر زد:
«زنان باید با حجاب به ادارات بروند»
همینها کافی بود که تظاهرات روز زن در ۱۷ اسفند(۸مارس) به تظاهرات ضد حجاب اجباری بدل شود.
sogand
اما چه شد که اعتراضاتی به این گستردگی عقیم ماند؟ چه شد که زنان یک ماه پس از تظاهرات ۸ مارس در رفراندوم به جمهوری اسلامی رای دادند؟
شاید پاسخ را از خلال نقل قول‌های ذیل بیابید، وعده‌های دلخوش‌کنک حضرات و طعنه‌ی روشنفکرانه که حجاب اولویت زنان نیست...
بیایید حرفها را مرور کنیم
روحانیون سرشناسی وعده دادند که هرگونه اجبار و خشونت در امر حجاب غیرمجاز است:
طالقانی:«اجباری حتی برای زنهای مسلمان هم نیست.چه اجباری؟آیت‌الله خمینی نصیحتی کردند مانند پدری که به فرزندش نصیحت می‌کند»
دادستان وقت نیز وعده داد هرکس مزاحم بانوان بی‌حجاب شود به شدت مجازات خواهد شد
شهاب‌الدین اشراقی(داماد خمینی):
«امیدوارم این حرف درست نباشد که مردم بخواهند با شدت عمل نهی از منکر کنند» او ضمن تاکید بر حجاب اسلامی تلاش کرد رنگ و بوی اجبار را از این فرمان بزداید.
ناصر میناچی از موسسان حسینیه‌ی ارشاد«مگر به خانم‌ها چه گفته‌اند؟ در بخشنامه‌ها آمده پوشش را یک مقدار معقول‌تر کنید نگفتیم که چادر چاقچور کنید، صحبت این حرفها نبوده که بعضی‌ها عنوان میکنند
سیمین دانشور: ما هر وقت توانستیم این خانه‌ی ویران را آباد کنیم و حکومت عدل و آزادی برقرار سازیم میتوانیم سراغ این مسائل فرعی برویم و به سر و وضع زنان بپردازیم.
اسلام کاظمیه، نویسنده:
عمده کردن مسئله‌ی حجاب امری روشنفکرانه و دور از نیازهای واقعی جامعه است.
هما ناطق: یک بار چیزی درمورد حجاب گفتند و پس گرفتند، بنابراین برای این مساله نباید درگیری ایجاد کنیم باید با مجاهدین همراه باشیم حتی اگر روسری به سر کنیم.
همه‌ی اینها یکسو و تایید حرفهای طالقانی توسط خمینی در ۲۱اسفند از دیگر سو باعث شد تظاهرات زنان معترض متوقف شود و اعلام کردند که به خواسته‌ی خود یعنی غیراجباری بودن حجاب رسیده اند، به هر روی تا سال ۶۲ قانونی در زمینه‌ی لزوم رعایت حجاب اسلامی وجود نداشت.
اما آب که از آسیاب اعتراضات افتاد طبق نظر خمینی و زیر نظر حسن روحانی(رئیس جمهور فعلی) حجاب ابتدا در نیروهای مسلح و سپس در ادارات دولتی اجرا شد و نهایتا در سال ۶۲ مجلس با تصویب قانون مجازات اسلامی، در مورد عدم رعایت حجاب مجازات تعین کرد.
از روزهای آغازین پس از بهمن ۵۷ زنان روشن‌اندیشی بودند که فارغ از سطح تحصیلات یا طبقهٔ اقتصادی-اجتماعی سیاهی و تباهی‌ای که داشت سایه می‌انداخت بر رخت و بختمان را میدیدند و فریاد برمی‌آوردند.
امروز ما همانقدر که وارث دردیم وارث فریاد هم هستیم!
گرامی باد یادِ زنانِ روشنِ تاریخ!
Sogand
@mamlekate
دوهفته پس از «پیروزی انقلاب» دفتر خمینی تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت و این آغاز ماجرا بود...
در ۱۶ اسفند۵۷ خمینی در یک سخنرانی گفت«به من گزارش داده‌اند در وزارت‌خانه‌های ما زن‌ها لخت هستندو این خلاف شرع است، زنان اسلامی باید با حجاب اسلامی بیرون بیایند»
دقیقا یک روز پیش از #هشتم_مارس روز جهانی زن.
در همان شب تلویزیون به ریاست صادق قطب‌زاده اعلام کرد که ۸مارس سنتی غربی‌ست و به زودی روز زن اسلامی اعلام میشود.
روزنامه‌ی کیهان تیتر زد:
«زنان باید با حجاب به ادارات بروند»
همینها کافی بود که تظاهرات روز زن در ۱۷ اسفند(۸مارس) به تظاهرات ضد حجاب اجباری بدل شود.
sogand
اما چه شد که اعتراضاتی به این گستردگی عقیم ماند؟ چه شد که زنان یک ماه پس از تظاهرات ۸ مارس در رفراندوم به جمهوری اسلامی رای دادند؟
شاید پاسخ را از خلال نقل قول‌های ذیل بیابید، وعده‌های دلخوش‌کنک حضرات و طعنه‌ی روشنفکرانه که حجاب اولویت زنان نیست...
بیایید حرفها را مرور کنیم
روحانیون سرشناسی وعده دادند که هرگونه اجبار و خشونت در امر حجاب غیرمجاز است:
طالقانی:«اجباری حتی برای زنهای مسلمان هم نیست.چه اجباری؟آیت‌الله خمینی نصیحتی کردند مانند پدری که به فرزندش نصیحت می‌کند»
دادستان وقت نیز وعده داد هرکس مزاحم بانوان بی‌حجاب شود به شدت مجازات خواهد شد
شهاب‌الدین اشراقی(داماد خمینی):
«امیدوارم این حرف درست نباشد که مردم بخواهند با شدت عمل نهی از منکر کنند» او ضمن تاکید بر حجاب اسلامی تلاش کرد رنگ و بوی اجبار را از این فرمان بزداید.
ناصر میناچی از موسسان حسینیه‌ی ارشاد«مگر به خانم‌ها چه گفته‌اند؟ در بخشنامه‌ها آمده پوشش را یک مقدار معقول‌تر کنید نگفتیم که چادر چاقچور کنید، صحبت این حرفها نبوده که بعضی‌ها عنوان میکنند
سیمین دانشور: ما هر وقت توانستیم این خانه‌ی ویران را آباد کنیم و حکومت عدل و آزادی برقرار سازیم میتوانیم سراغ این مسائل فرعی برویم و به سر و وضع زنان بپردازیم.
اسلام کاظمیه، نویسنده:
عمده کردن مسئله‌ی حجاب امری روشنفکرانه و دور از نیازهای واقعی جامعه است.
هما ناطق: یک بار چیزی درمورد حجاب گفتند و پس گرفتند، بنابراین برای این مساله نباید درگیری ایجاد کنیم باید با مجاهدین همراه باشیم حتی اگر روسری به سر کنیم.
همه‌ی اینها یکسو و تایید حرفهای طالقانی توسط خمینی در ۲۱اسفند از دیگر سو باعث شد تظاهرات زنان معترض متوقف شود و اعلام کردند که به خواسته‌ی خود یعنی غیراجباری بودن حجاب رسیده اند، به هر روی تا سال ۶۲ قانونی در زمینه‌ی لزوم رعایت حجاب اسلامی وجود نداشت.
اما آب که از آسیاب اعتراضات افتاد طبق نظر خمینی و زیر نظر حسن روحانی(رئیس جمهور فعلی) حجاب ابتدا در نیروهای مسلح و سپس در ادارات دولتی اجرا شد و نهایتا در سال ۶۲ مجلس با تصویب قانون مجازات اسلامی، در مورد عدم رعایت حجاب مجازات تعین کرد.
از روزهای آغازین پس از بهمن ۵۷ زنان روشن‌اندیشی بودند که فارغ از سطح تحصیلات یا طبقهٔ اقتصادی-اجتماعی سیاهی و تباهی‌ای که داشت سایه می‌انداخت بر رخت و بختمان را میدیدند و فریاد برمی‌آوردند.
امروز ما همانقدر که وارث دردیم وارث فریاد هم هستیم!
گرامی باد یادِ زنانِ روشنِ تاریخ!
Sogand
@mamlekate
